Benden kalan kalp kırıklarını da al yanına,beslenmekte duygularım
Ayaklarımda çaresizliğin gidişi yolunda ,terk edilmekte tutsak sevda
Gözlerinde bir tebessüm kararmakta ,duru bir dalga soğuk denizlerinde
Benden kalan gülüşlerini de al yanına,çizgileri belirsiz yüzüm sararmakta
Nefesin çaresiz buğusu gölgeli camlarda,dayanmıyor yürek sızlamakta
Acısı varlığın derin mesafelerde,fedakarlığı arar durmadan gecelerde
Besbelli taşınıyorsun yüreğinden,misafirini ağırlıyor istemsiz sevgilerinden
Benden kalan kelimeleri de al yanına,tenimde ayrılığın apansız soluğu boğmakta
Maviliğin sensizliğinde umudun denizi,martıların kanadında adı hüzün gizemleri
Sevgilerin kimsesizliğindeyim gecenin,kalabalık hislerde üşür bedenim hasretleri
Yalnızlık yağıyor şehre,gözyaşlarında akıttım sana olan derin kırgınlıklarımı
Benden kalan rüyalarını da al düşlerimden,yüreğimin parmaklıkları çürütür kokunu tenimden
Sonbahar gelmiş sokaklarıma. En ağır konukmuş gibi kurulmuş şehrin başköşesine. Gece daha karanlık, karanlık da daha sessiz bu gece.
Kırgınlıklarımı, öfkemi, nefretimi birleştirdim geceyle. Şarkımı mırıldandım bir süre kendi kendime. Sustum.. Gözlerimle anlatmaya çalıştım hislerimi. Dinledim sessizliğimde sakladığım çığlıkları. Kırık dökük kalbimle anımsamaya çalıştım eskittiklerimi. Üzüldüm çoğu zaman, acıdı canım. Yüreğimin yüksek surlarının içerisine hapsettiğim kırıntılar yaktı daha çok canımı.
Küflenmiş, unutulmaya yüz tutmuş hayallerimi döktüm eteklerime. Hayallerimi süsleyen onca şey arasında aradım kendi varlığımı. Kimi zaman bir sahil kenarında, kimi zaman bir sokak lambasının altında, kimi zaman da ömrünün son demlerini yaşayan bir meyhanenin kuytu köşesinde buldum benliğimi. Artık uzamaktan sıkılan saçlarımın arasından dökülen ümitlerimi toplamaya çalıştım büyük bir telaşla. Kaybettiğim, incittiğim her ümit için yas tuttum bu kez. İsyan ettim kendi ümitlerine sahip olamayan benliğime.
Biri ayna tutana dek kalmışım unuttuğum yerde. Bir aynam olsun istedim hep. Sevinçlerimi, üzüntülerimi, başardıklarımı, yıprattıklarımı tüm çıplaklığıyla göstersin istedim. Sevmeyi istedim, sevilmeyi hatta deliler gibi âşık olmayı istedim kayıp başka bir bedene. Birleşip bütün olmayı, son olmayı istedim utanmadan, sıkılmadan. Hayallerimi aydınlatan Güneş’im olsun istedim hep. Buz tutmuş yüreğimi ısıtsın istedim. Son olmak, son adım olmak istedim hayatta. Ama başaramadım… Her hatamda döndüm başladığım yere. Bazen başladığım yerden çok daha gerilere gittim. Başka yerlerde, yabancı yüzlerde aradım sevgiyi, sevdiğim kadının sıcaklığını. Kayboldum çoğu kez hayallerimin okyanusunda. Küçük bir çocuk gibi sevdiğimin üşüyen ellerimden tutmasını bekledim bıkmadan, usanmadan. Sustum ve sadece bekledim…
Yalnızlık zor dedim kendi kendime. Dışarıdan ne kadar hoş görünse de zor. Kandırmaca. Boğulmak gibi bazen, bazen karın ağrısı gibi. Sonbahar gibi sessiz ama hırçın. Ölümün kıyısında yaşamak gibi bazen. Bazen de ölüm gibi soluksuz, donuk ve sessiz. Farklı değil, acıyla başlayıp, sonsuzluğa bir adım sonrası işte.
Kalbimdeki kaldırılması güç enkazın gözlerimdeki yansımasıyla birlikte evimin yolunu tutuyorum bir kez daha. Yine bir başıma, yine gözyaşlarıyla…
Adresini kimsenin bilmediği yerler bulmalıyım kendime,
Gömülmeliyim derin yalnızlıklara kalabalıklara inat.
Kaçmalıyım önce kendimden sonra beni ben yapan bütün gerçeklerden,
Yeniden doğmak adına.
Bir kuş bulmalıyım özgürlüğü bana anlatması için.
Yüregimi ona emanet etmeliyim,gökyüzünden bakabilmeli arkada bıraktığım tüm acılara.
Seni kaybetmemek adına harcadıgım zamanlardan özür dilemeliyim,
Kendimi sevebilmem için zaman dededen af dilenmeliyim.
Nasıl zamansız öldüysen zamansız doğmalısın sil baştan
Yenilgilerimi sorgulamalıyım
Kırgınlıklarımı bir kenara atmalıyım
Yenildigim tüm gerçeklerden son kez vazgeçmeliyim
Payıma düşen hesabı ödemeliyim,üstü kalsın diyerek
Hayata yeni tanımlar kazandırmalıyım
Ya da ben durmalıyım her şey kendi dönüsümünü saglamalı,
Ben seyirci olmalıyım yeni başlangıçlara.
Masal mı olmalı yoksa bu masalı okuyan mı
Belki de bir masalın satırlarına düşmeliyim bir peri kızına dönüşebilmek uğruna
Hüzünlü bir sonla sona ermeli bu hikaye
Sen ölmeli ben ardından yas tutmalıyım
Biz diye başlayan felaketlere inat;farklı yerlerde,farklı yüreklerde iyi sonlarla bitebilmek adına:
Çırpınanlar,kalbi kırıklar,hayattan umudu olanlar için güzel dileklerimi dualar esliginde sunmalıyım
Yaradanıma yarattıklarına..
Ve sonra kendine dönmeliyim
Aynalarla,hatıralarla barışmalıyım,yüzümüm güzelliğinde huzur bulmalıyım
Bir aynada suretim-suretimde gizlenmiş yüzün-gözlerimdeki hep o anlamlı hüzün son bulmalı,gözlerinden hüzünleri sürgün etmiş,gülmeyi alışkanlık bilmiş.
Bunca zaman içimde sakladıklarımı resimlerine haykırmalıyım,yüreğim dile gelmeli
İnandıklarımız içindeki dogrularıma sıkı sıkı sarılmalıyım
Dünyalar degildi sorun olan;
Biliyorduk ki ben hazan kokulu bir eylül,sen yakıcı bir haziran
Sen bana gelsen yagmur damlalarım kururdu
Ben sana gelsem güneşin gölge gölge olurdu
İşte bundandır seninle benim bir bize dönüşememişligimiz
Gerçegi anlayıp yol haritası farklı olan hikayelerde son bulma istegimiz
Farklı masalların kahramanı olarak aynı masalda buluşmamız bizim suçumuz degildi
Bu gerçegi herkese duyurmalıyım,avaz avaz bagırmalıyım
Suçu ne sen de ne kendimde aramamalıyım
Bugünden başlayarak ne varsa gecmise dair her şeyi silmeli,
Yeni bir sayfada yeni bir hayat yazmalıyım..
Emeğine sağlık ahsen uzun bi yazıydı okudum ama şimdi sana saygısızlık olmasın hani yorum yapıyoz nede olsa (: iyi alıştın bu siteye fakat çok yavaş giriyor foruma neden acaba
Gönülçelen Ailesi MSN'de!
