Simdi yoksun seni diledigim gibi düsünebilirim artik. Tutar ellerimi diledigim gibi öperim artik uzun uzun. Kimseler ayiplayamaz beni, yoklugunda seni nasil sevdigimi anlayamazlar.
Iste gözlerin, iste dudaklarin senin olan ne varsa karsimda duruyor. Senin diledigim yere götürebilirim artik, sevdigim sarkilari söyletebilirim artik dudaklarina ve hasret ellerimle oksayabilirim yanaklarini.
Bütün resimler sana benziyor hayret.!
Bütün aynalarda sen varsin,biryere gitsem pesimden sen geliyorsun.
Biraz sonra beyaz bir kagit ve içtigim demli çayim olacaksin. Kimse yoklugunda bu denli sevilmedi.
Her sey daha güzel ama ayrilin adi kötüye çikmis. Yoksa bin yil daha yasamak isterdim ve seni bin yil daha ayriliklar içinde sevmek.
Ama biliyorsun bende insanim.Umutsuzluga düstügüm günler oluyor ve hiç gelmeyeceksin saniyorum. O zaman kursun gibi bir korku saplaniyor kalbime. Büyük bir yalnizlik sariyor içimi, yalnizligimdan utaniyorum. Ben sevmesem ölürdüm, beni sevmesen bir çakil tasiydim
simdi, bir duvar gibi sagirdim, ölümden aciydim. Dünyayi bütün insanlara zindan ederdim.Beni bunca saracak ne vardi, kanima girecek, gözbebeklerime oturacak bir sarki gibi
kulaklarimdan eksilmeyecek ne vardi...
Hiç karsima çikmasaydin bu kahrolasi görmeseydi seni ne vardi..?
Belki karsimda degilsin yaniliyorum, bu gözler senin gözlerin degil aldatiyorlar beni..
Karanligin gözleri olmali bunlar bana böylesine keder veren gülmeyi,yasamayi haram eden bir karanligin gözleri olmali, öyleyse sen hiçbir yerde yoksun, sana hiçbir zaman yaklasamayacagim. Yalan bu geçici sevinç bu nur bu isik, karanligin ortasinda yanan bu gözler.
Gönülçelen Ailesi MSN'de!
