Gitmeliyim, burada da fazla durdum işte.
Yanında fazla kalınanın sayıklamaları bunlar.
Senin gibiler yaradan ne anlar...
İçtenliğimi duymaz mısın sen, sen ki her nefese ayrı anlam yükleyen... Suslardır melodileri derinleştiren. Biraz daha kal, bak damarlarıma, kesik içinde bedenim. Acısını paylaşıyorum darbe indirenimin. Biraz daha kal, ancak sahne arkasında gözyaşlarımı paylaşabilirim.
Sözünü tutmadın ki sen hiç, hakikaten neden ben hep affettim?
Bana nefes veren yerine çekmeyi reddediyorum artık.
Özgür olsam... Daha mutlu olmaz mıydım?
Sus, hem böyle, her gece akıyorlarsa
ne değeri kaldı bana gözyaşlarının?