parmaklarımı, ellerimi, burnumu, koku alma duygumu...
ne korkunçtum
bir suz başladığında şehir gerilerde dumanlıydı nilgûn
rikkatim uyanmış, şevkim kırılmıştır bil
alındım,
çalındım,
dönsem de yarımım
bil...
televizyon karşısında oturmuş anlamadığım kelimelerin başını sonunu yakalamaya çalışıyorum belki gülmek için; belki ağlamak, belki de öfkelenmek için...
insan anlamadığında öyle boş boş bakıyor elinde olmadan
elimde olmadan ağladım bu yüzden
elimde olmadan vurdum merdiven boşluğuna, karanlık incitti bileğimi
elimde olmadan yırttım yazmadığım mektuplarımı, faturaları biriktirip dağlara baktım
ve konuştum benimle elimde olmadan
“Mishano
uzaklarda bir dağ köyü, çevresi zeytin ağaçları
asma dalları kıvrım kıvrım elma başlarında
toprak sarı, kuru
girişte
soğuk ve duru
Nantuz suyu”
uzaklardayım
zeytinle hiç karşılaşmamış insanlar arasında
ot bulsam pişirecek hasretteyim
“bu bir imtihan” diyemeyecek kadar minik bir yavru kediyim
bir kitap var elimde, yeşil kapaklı
telaş içinde okuyorum, yıllardır kitap yüzü görmemiş gibi
bana gönderilmiş karton kutu içinde
epey aradan sonra güneşin yükseldiğini görmeme sebep
epey aradan sonra ışığı yakmama sebep
epey aradan sonra yeni bir kazak alma isteği duymama sebep
apey aradan sonra açmaya, açılmaya, balkona çıkmaya sebep
yeşil kapaklı kitap…
yeşil kapaklı kitap…
“henüz yüreklerinizin gücünü bilmiyorsunuz ve yolda her birinizin karşısına ne çıkacağını önceden göremezsiniz
yol karardığında yolunu ayırana dost denmez
lâkin gecenin çöktüğünü görmemiş olan, karanlıkta yürümeye aht etmemeli
yine de, ağızdan çıkmış yemin titreyen yüreğe güç verebilir
ya da çökertebilir o yüreği”*
bir yerden başlayabilmeliydim, şehrin ortasındaki geniş meydan seçilebilecek en iyi yer olabilirdi
elime büyük siyah bir kalem alıp geniş taşların üzerine yazdım, ne geldiyse
o kadar az insan vardı ki meydanda, bana bakan olmadı
baksalardı da ne yazdığımı nasılsa anlamazlardı; karaladım, ne geldiyse
1258 yılında Moğol kağanı Hülâgû’nun pek çok merkezi yıkması, eserlerin yok olmasına sebep oldu. Dicle nehrinin doğu yakasında Türkler için kurulan yeni Samerra şehri “gören sevinsin” anlamı taşır. Pusula bulundu. Artık denizciler kaybolmadan dolaşıyorlar mavi sularda. Annus mirabilis... Ben başka bir yerden geldim ve günün birinde o başka yere döneceğim.
“hişt! dostlarıma şunu haber ver
denize açıldım
ve gemim parça parça oldu’
diye bir im
denli narindir intihar”**
yazmak iyi geldi
şehir meydanına değil de kağıtlara yazmayı denemeliydim yeniden
kopuk kopuk olan her şeyi birgün bağlayan çıkar mıydı? / zor
zor tabiî zor
Blancho, “ölebilirim, ama ölmüyorum” diyor
Anna Karenina bir trenin altında can veriyor
okuyucu elini uzatıp yakalamak isterken çaresizlik içinde dönüp yeniden okuyor
“belki bu sefer engelleyebilirim” düşüncesi… heyhât
Gönülçelen Ailesi MSN'de!
