Kacamak yasiyoruz. Herseyden ,bazen kendimizden bile
kaciyoruz. Duygulari mizi paylasmak nedense zor geliyor bize. Kendimiz
bile yasayamiyoruz ki... Hep icimize atiyoruz
sevgileri, huzunleri, mutluluklari. Bagirip cagirip hani derler ya
''bardaktan bosanircasina yagan yagmur gibi'' aglayamiyoruz bile.
Utaniyoruz... Kizginliklarimizi hep icimize atiyoruz. Aslinda
kendimize kiziyoruz. Karsimizdakinin hic sucu yok ''sadece o O'nun
dusuncesi'' diyemiyoruz. Gordugumuz her iyilik ve kotulugun bizden
kaynaklandigini anlayamiyoruz. Volkanlar patliyor icimizde
sonduremiyor gozyaslarimizi icimize akitiyoruz.
Gormuyoruz... kor degiliz sadece bakiyoruz.Cevremizdekileri
sadece hareket eden birer obje olarak degerlendiriyoruz. Dogan gunesin
sicakligini, ruzgarin getirdigi oksamayi, kus sesindeki canliligi ve hayati
hep kaciriyoruz. Ruhumuzu bi yerlerde biraktik ,bulamiyoruz... Cok
hizli gidiyor, dinlenemiyoruz. Herkes ama herkes, hersey ustumuze
ustumuze geliyor... Korkup kaciyoruz.
Sevemiyoruz... Sevgilerimizin bile sebebi cikar iliskisine dayali. Hep
bir seyler bekliyoruz karsimizdakinden. Peki... Ne
veriyoruz..? Arkadasligi bile beceremiyoruz. Bazan bir merhaba
demek bile zor geliyor. ''O bana dun selam vermemisti ben neden vereyim''
bile diyebiliyoruz. Aslinda kendimizle inatlasiyoruz. Egomuz daima
ustun geliyor. Sebebini bilmiyoruz.
Dusunmuyoruz.gelecegimizi, gecmisimizi icinde bulundugumuz ani
bile dusunmuyoruz. Hep gel gec iliskilerde gozumuz. Hep baskasi
olmakta... Kendi benligimizi kaybettik. Tanimiyoruz icimizdeki beni. Ne
istedigimizi ne bekledigimizi bile bilmiyoruz. Kendimizden bile
kaciyoruz. Yuzlesemiyoruz kendimizle... Elestiride dozu kacirmaktan
korkmuyoruz ama kendimize yoneltilen elestirileri saldiri olarak
algiliyoruz. Hayatin tum yanlislari hep bizim disimizda...
Bir tebessumu bile cok goruyoruz karsimizdakine. Bilmiyoruz, aslinda o
cok gordugumuz tebessumun kendimize verdigimiz en degerli hazine
oldugunu...
Hayatta hersey size bagli. Sen istersen dunya daha guzel. Sensin tum
guzellikleri yansitan. Diger olan biten hersey sadece arac.Yani sen varsan
hersey var. Kendini tanimaktan geciyor hersey. Bir tebessumle basliyor
guzellikler. Sabah yataktan kalktiginda aynada kendine tebessum et ve
Gunaydin dileklerini ilet kendine...Gozlerini kapat hayatin seslerini
dinle.Yeni bir gun, her yeni gun seninle birlikte var. Ruhun bir yerlerde
seni bekliyor. Bul Onu. Hisset tum hissettiklerini. Bak nasil degisecek
hayat...
İnsan kendini tanımalı tekpkilerini içindeki cevheri..Sora içine kapanmamalı sırlara gömülüp..Biraz tebessüm ve hoşgörüyle yaklaşmak bazen her şeyin hallolmasını sağlayabiliyor, kendimden biliyorum..tşkler aplam çook güzel bir yazıydı..
Gönülçelen Ailesi MSN'de!
