Biliyorsun, gayem sana zarar vermek, seni incitmek, kırıp dökmek değildi. Yılar yılı açı çekmiştim, istemediğin bir ortamdaydın ve sana ters düştüğü halde yanlış şeyler yapmıştın. Acına, yaşam mücadelene ortak olup yüreğimi yüreğine, ömrümü ömrüne katip seni mutlu edecektim
Ben senden sadece sana verdiğim sevgiyi kabullenip ,bu sevgiyi yaşamanı istemiştim Yüreğim tahtı da tacı da sana vermişti. Yalnız seni istiyordu.Yüreğimde kalıp saltanat sürmek varken beni sıradan bir şeymişim gibi elinin tersiyle ettin. Çok sevilmek bu kadar kötü müydü?Gerçekten böylesine ağır mıydı ki?
Sevgiye hasretim dediğini düşünüyorum da,kocaman bir iğrenç oyu oynamışsın. Hayatıma bilmediğim anlamlar getirmişsin .Gözüm kapalı hayatimi ortaya koyduğum bir kumar oynamıştım.Yasini seni kazanacaktım,ya da kendimden ya geçecektim .
Hem seni kaybettim ,hem de kendimden vazgeçecektim. Var miydi böyle kimsesiz darmadağın olmak biçare kalmak ,var miydi?

Keşke beni böyle ödüllendireceğine,hiç ödül vermeseydin. Onca yüreği senin yüreğine feda ettiğim halde yüreğin kocaman sevdamı alabilecek kadar büyümedi.
Ben de sana büyük bir sevgiyi vermekte diretiyordum. Bu kadar direttiğim için beni bağışla... sevmek ölümüne cesaret, buzdan değil ateşten yürek ister. Adı üzerinde sevdaydı bendeki, zorda sevdayı büyütmek kolay değildi elbet. Bütün güzellikleri bütün kainatı seni sevmesi için birine verseydin, yine de bu kadar sevilemezdin. Hiç kimsenin yüreği benim ki kadar büyük ve deli olamaz.
Beni kırgınlıklarla çelişkilerle, cevabı sende olan bir sürü soruyla ve bitmek tükenmek bilmeyen ‘’ keşke’’ lerle bıraktın. Bana onca acı verdin ama yüreğim düşman olamıyor. Her gün alabildiğine yanıyor, istesem de istemesem de seni özlüyor seni istiyor.
Yüreğimi koparıp atmak mümkün olsaydı hiç düşünmeden koparıp atardım. Sevdan beni divane etti, beni asileştirdi, kendime sözüm geçmiyor artık. Başımı ellerimin arasına ne ilk ne de son alışım. İlk açım değil ama en büyük açımsın. Bir limandayım ve senin bindiğin gemi çoktan uzaklaşıp gitti. Bunu kabullenemiyorum, zoruma gidiyor canımı acıtıyor. Sen yüreğimde bir hasret en büyük ve hiç kapanmayacak bir yara olarak kalacaksın. Yarım kalmışlığım, unutulmazımsın. Yüreğimin sarayından seni kovmuyor, tacı da tahtı da sensiz bırakmıyor.

emeğine sağlık rabia, güzeldi Resimleri görüntüleyebilmeniz için üye girişi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz buraya tıklayıp üye olabilirsiniz.

teşekkürler uğurr

Bir forumdan alınmıştır...
Söze gerek yok sizlerle paylaşmak istedim


Gönderilmemiş Mektup

Aylardan Sonbahar...
Saat 22:47
Yer Üsküdar/İstanbul
Issız bir kalabalığın ortasında yapayalnızım...
Yani sensizim bütün mesele bu...
Normal olarak evimden en az bana olduğun kadar uzaktayım.
Bir yürek kadar yakın olsanda bana Hayatım sensiz, sevgisiz!
İşte böyle geçiyor zaman.
Buralarda her sabah gün sensiz başlıyor sensiz bitiyor.
Sen Duymasanda görmesende gözlerinin baktığı her yerdeyim.
Gidecek yerim olsaydı inan giderdim...
Tutsak olduğum senli zamanlarımın edasıyla sensiz geçen ömrümün gözlerini arıyorum.
Ne varım nede yokum ortalarındayım hayallerimin.Ne geri dönüşü var nede gözlerimin gördüğü bir ışık.
Her yer karanlık...
Birgün daha seni özlemekle geçti.
Sen ki istanbul kadar büyülü, yaz akşamları kadar sıcak,Rüyalarım kadar sade ve güzeldin.
Gücümün yettiği tek şey seni sevmekti oysa...
Gözlerim gene ışıltılı baksada boğaza her seferinde içimdeki güzelliklerin bir bir kopup gidişini seyrediyor yüreğim.
Senle ördüğüm o gizemli saatlerim nerede?
Nerede benim için ağlayan gözlerin?
Şimdilerde Hüzün kokuyor her bir yanım.
Titrek bir gölgeyim artık öptüğün yerde.
Yavaş yavaş tükeniyorum.Bozuk bir plak gibi aynı şeyleri çalmaktan bıktı bu sürgün hayatım.
Kendimi biraz daha yaşlanmış hissediyorum.Bir lahza daha kopmuşum hayattan.
Yeniden başladığım noktadayım. Zamanı aşmış bir adamın hayatını oluşturan insanları, anıları, benliği oluşturan ayrıntıları...
Bir hiç olmanın ve bunu hatırlamanın günleri...
Herkes biraz yalan kokuyor...

Zamanın hangi yaprağında gittin hatırlamıyorum
Adını bile koyamadığım bu sensizliğin tam ortasındayım.
İstanbulun ışıkları aydınlatmaz hayatımı bilirim...
Zaman hızla akıp gidiyor..
Yüz eskitiğim gidişlerinde sensizlikle yaşlanan bu yürek çok şeyi unuttu.

Bütün mesele seni anlamaktı.
Artık anladım.
Ben artık yokum Sevgili.
Umudunu Hasretine yenik düşürme sakın
Umarım sende beni anlamışsındır...

Ergin Borobey
Senarist/Yazar