Farkında olmadan sewmişim seni.nedense hayatımda bi çok şeyin değerini kaybedince anlıyorum.bu yüzdendir ki her seferinde kaybeden oluyorum.o kocaman yüreğini bana açtığın günden beri temiz duygularının içinde boğdum kendimi.hiç hesaba katmamıştım seni sewmeyi.o delinin neresini sewiyim derdim oysa eskiden.meğer o delinin leylası olmuşum kendimi kaybetmişim o delinin gözlerinde.dün anladım ki beni her seferinde mutlu eden ağlamam gereken durumlarda bile güldüren insanı ben hep üzdüm.hep yaraladım.o kocaman yüreğini paramparça ettim sewmesini bilmeyen kalbimle.hani bana hep diyosun ya leylam diye hani bişeyi 40 kez söleyince gerçek olur derler ya galiba cidden leylan olmuşum senin.ikimizde aşktan yaralıyız eskiden beri ve ikimizde yeni bi yara almamak için düşünerek atıyoruz adımlarımızı.ve bu yüzden yaşayamıyoruz aşkı doyasıya.hani dedin ya seni benim kadar kimse sewmicek bunu bi gün anlıcaksın diye ben bunu geçte olsa anladım.belki bi işe yaramıcak bunu anlamam ama olsun en azından anladım buda yeter.içimde kopan fırtınalardan kimsenin hbri yok.gülüyorum sürekli etrafa içim kan ağlarken.seninle çıkarken seni hala arkadaş olarak görüyodum yada öle zannediyordum meğer öyle değilmiş sewmişim seni yada sewmek denilemez buna belkide ama içimde bişeler bırakmışsın sana dair.benim istediğim deli dolu bi aşktı.sürprizlerle dolu.ama seninle olmadı..olmıcakta….
Hoşça kal…………..