Şuan saat 23:13. Uyumak için uğraşırken, Yine bir karabasan geliyor aklıma. Senin yanımda olmayışın. Nasıl bir şeydir bu, Güne başlarken sen, Gün biterken Sen. Ben biterken, sen. Kısacası, Hem doğarken, Hem ölürken. Hep böyle mi geçecek yaşam? Hep Sen’lerim mi olacak Hayatım da. Ne var ki gitmiyor aklımdan yalnızlığın. Sadist bir düşünce olacak belki ama Haz bile alabiliyorum.
Sendeyim diyemiyorum, Daha benliğimi tanıyamıyorum. Senle değilim diyemiyorum, Çünkü senden başka bir şey düşünemiyorum. Ne yöne baksam Uzun bir yol, Karanlık puslu bir yol. ama her karanlığın sonunda senin olduğunu hissetmek, o bile hayatımın tüm sorularını reddetmesine yetiyor. Derler ya sevgi kalbin aynısıdır. Ben neden her aynaya bakışımda, yitip giden bir sevgiliyi görüyorum. Neden hala benim hislerimi görmene yardımcı olamıyorum. Yoksa. Yoksa demek bile yitiriyor hayallerimi. Sonra duraklıyorum. Ben Onun için Neyim diyorum. Hani Güne başlarken Sen gelirdin ya aklıma, Şimdi ise Sen’den vazgeçmeyi düşünüyorum. Çünkü Ben, Hayatının neresinde olduğumu, onu bile çözemiyorum. Eren tüm umutlarımı, kendime bahşetmek istiyorum. Senle almak istediğim nefesi, ilk defa kendimi düşünerek alıyorum. Bu gece biraz daha zor geçeceğine inanarak, sana sesleniyorum, kırgınlığım Ruh gibi suskunluğuna değil, her şeyi Sen sanıp düşleyen kalbimedir. Vazgeçmeyi, yitip bitmeyi başarmayı istiyorum.. Olsaydın şimdi, Sarılsaydım Sımsıkı . Bırakamasaydım, Diyemiyorum.
Biliyorum, Çok şey istedim, Hiç birini elde edemedim yine.. Sana ilk Sözlerimi haykırışım da, nasıl heyecanlıydım hatırlarsın. Şimdi ise Son Sözlerimi söylemekten çekiniyorum. Umud’lar biter, gözler tekrar arar ya onları, Umud’um sendin ya hani, şimdi ise bir yanımın daha hep eksik kalacağını düşünür oldum. Sisler ile kapanan ümitlerimi nasıl görebilirim artık dimi. Var oluşun ve yokluğun ile savaşmam gerekiyor artık, Eminim olumsuz sonuçlar ile sürecek hayatım, ama neyliyim sen yoksan içinde. Her yeni günde Sen yoksun diye başlamalıyım, Her biten günde, Sen yoktun diye bitmeliyim. Köşe başlarında Duraklayan cümlelerimin , yollarına devam etmelerine izin vereceğim. Kırılan bir yanımın olmasından çok, Masum olan sevgimin kendime ait olmasına sevineceğim.
Şuan 00:13 Saat. Zira geçiyor yaşam. Büyüyorum. Yıllar süren Düş’lerimin Bir saat’te son bulmasına, kendimi inandırabiliyorum.
30/11/2007
Déniz
(Bu Mesaj 28-12-2007 20:26:05 değiştirilmiştir. Değiştiren : deniS.)
OyLéymiŞ SanIrIm.. Ama :/ Ama O BunLarI HaketmIoken ßén nIe ßoyLéyim ki! :@ ßana Zarar Veren ßiŞeyin Farkında oLup HaLa Aynı yoLda Yurumek ßeni deLirtior.. KéndImdén Nefret Eder oLdum. :/ : (
ßu Sorunun CEvabını bu qıdıSLe ßuLamIcaz. Sanırım yaSadıkLarImIzdan DerS cIkaramIyOruz ? yada cıkartIyOruz Ama, AkıLLanmıyOruz. Ustune UstLuk Aynı SeyLeri YapIyOruz. Yani Hic Degmeyen ßiri Icin UzuLuyOruz. Peki ßu Ne Kadar MantıkLı ? Hic. E Biz Salakmıyız? Hayır. Eee ? Geriye Secenek kaLmIor ki. cOk Mu DuyguSaLız? cOk cabuk mu yaRa aLıyOruz ? Yada Gereginden FazLa mI Dégér VeriyOruz ? Öff... SoruLar Ve SorunLar.. Cevap ßuLunmayan sOruLarLa ßeraßer sOrunLar qeLior.. .
ßitiriyOrum Séni..
Gönülçelen Ailesi MSN'de!
